قدمگاه صبح

زندگی

madamin82 — Thu, 31 Dec 2009 08:56:18 GMT

زندگی ،کاروانسرائی ست که شب هنگام در آن اتراق می کنیم
و سپیده دمان از آن کوچ می کنیم.
فقط چیزهایی اهمیت دارند که،
وقت کوچ ما از خانه بدن، با ما همراه باشند
دنیا چیزی نیست که آن را واگذاریم.
دنیا چیزی ست که باید آنرا برداریم و با خود همراه کنیم.
ترک دنیا راهی نیست که به بلوغ معنوی و آگاهی کیهانی بینجامد.
سالکان حقیقی حقیقت، بهره خود از دنیا را فراموش نمی کنند.
آنها هر آنچه را که زندگی در اختیارشان می گذارد بر میگیرند.
آنها میدانند که همه این زندگی با شکوه،
هدیه ایست از طرف خداوند.
آنها موهبت الهی را بر نمی گردانند.
کسانی که از دنیا روی بر میگردانند
نگاهی تیره و یاس آلود دارند.
آانها دشمن زندگی و شادمانی اند...
نباید از زندگی گریخت.
باید مستانه و شادمانه،
به چالشهای پر مخاطره زندگی تن سپرد.
چگونه می توان از زندگی گریخت
و خود را پشت سر گذاشت!؟
ما همه پاره ای از زندگی هستیم.
زندگی در رگهای ما جاریست

و در سینه ما می تپد

بعد از عاشورا

madamin82 — Mon, 28 Dec 2009 18:26:18 GMT

ماجرا های این روز ها فقط آدم را غصه دار می کند...
نشستم نوشتم چند خطی و آپ کردم...بعد دیدم ناقص است..دوباره بیشتر نوشتم و با توضیحات بیشتر..باز هم دیدم ناقص است..حرفم کلی تر از فضای فقط امروز و دیروزاست.باز هم چیز های بیشتری نوشتم..
آخر دست تصمیم گرفتم در حالت ثبت موقت نگهش دارم...
این جنبش نه تنها اعتراض واقعی مردم (اعتراض به وضعیت رکود، گرانی و خیلی چیز های دیگر) را نرساند..بلکه هر روز دارد غصه تازه ای بر دلمان می نشاند.با اینکه هیچ وقت دفاع نکردم از آنها،و موافقشان (بحث تقلب در انتخابات) نبودم ولی منتظر بودم ببینم چه می کنند و هر روز بدتر از دیروز(منظور سو استفاده هایی است که به اسم آن می شود)...

پ ن:مجال قضاوتم نیست این روز ها....

حرف هایم از سر موضع گیری له و علیه نیست..از سر دلسوزی است

گوش فرا دار

madamin82 — Mon, 28 Dec 2009 08:58:26 GMT

انفال مال

امام حسين (ع) فرمود: مال تو اگر براي تو مقدر شده باشد آنرا انفاق خواهي کرد. بنابراين، آن را براي پس از خود مگذار که پس انداز غير تو مي شود، در حاليکه آن را از تو مي خواهند و حساب آن را از تو مي کشند و بدان که تو براي آن نمي ماني، و آن بر تو وفا نمي کند، پس آنرا بخور پيش از آنکه تو را بخورد.

نصايح امام

امام حسين (ع) فرمود: آنچه را طاقت نداري به عهده مگير، به آنچه نخواهي رسيد مپرداز، آنچه را قادر نيستي به شمار نياور، جز به اندازه اي که سود مي بري هزينه مکن، پاداش، جز به اندازه کارکرد خويش مخواه، جز به فرمانبرداري از خداي سبحان که به دست آورده اي شادمان مشو و جز آنچه که خود را براي آن شايسته مي بيني دريافت نکن.

شکر

امام حسين (ع) فرمود: شکرگزاري تو براي نعمت پيشين، نعمت تازه را سبب مي شود.

نشانه هاي خائن و بدکار

امام حسين مي فرمايد: « درستکار آسوده است، بي گناه بي باک، خيانتکار ترسان و بدهکار هراسان است. هرگاه آشفتگي و بلا بر عاقلي روي آورد اندوه خود را با دور انديشي مي زدايد و براي چاره جويي در خانه عقل را مي کوبد.

ادب چيست؟

از امام حسين (ع) پرسيدند: ادب چيست؟ فرمود: اين است که از خانه خود بيرون آيي و با هيچ کس برخورد نکني مگر آنکه او را برتر از خود ببيني.

خير دنيا و آخرت

امام حسين (ع) مي فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي و پاکدامني و پاک خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.

تسليم در برابر گزينش خدا

به امام حسين (ع) عرض شد ابوذر مي گويد: براي من، فقر محبوبتر از بي نيازي و مريضي، محبوبتر از سلامتي است. حضرت فرمود: خداي متعال ، ابوذر را رحمت کند، اما من مي گويم: هرکس به نيک گزيني خدا براي او مطمئن شود، جز آنچه را خدا برايش گزيده است آرزو نمي کند.

عاشورا

madamin82 — Sun, 27 Dec 2009 07:48:18 GMT

روز عاشورا نمي داني که هست                      ماتم جاني که از قرني به است
پيش مومن کي بودي اين غصه خوار     قدر عشق گوش عشق گوشوار
پيش مومن ماتم آن پاک روح    شهره تر باشد ز صد طوفان نوح

پس عزا بر خود کنید ای خفتگان زانکه بد مرگیست این خواب گران

روح سلطانی ز زندانی بجست جامه جه درانیم؟ و چون خاییم دست؟

روز ملکست و گش شاهنشهی گر تو یک ذره ازیشان آگهی

ور نیی آگه،برو!بر خود گری زانکه در انکار نقل و محشری

بر دل و دین خرابت نوحه کن که نمی بیند جز این خاک کهن

ور همی بیند، چرا نبود دلیر؟ پشتدار و جان سپار و چشم سیر

در رّخت کو از مي دين فرخي گر بديدي بحر کو کف سخي

آنکه جو ديد آب را نکند دريغ خاصه ي آن کاو ديد آن دريا و ميغ

محرم

madamin82 — Thu, 24 Dec 2009 17:31:18 GMT

این روز ها و گرما گرم فضای محرم...

به دور وبرم که نگاه می کنم و آدم هائی که باها شون مواجه می شم همه ریز و درشت اذعان دارند که آنچه برای عاشورا می کنیم با آنچه باید بکنیم و بفهمیم فاصله ای فراوان دارد...همه می دانند اما کسی کاری نمی کند..

روز هائی که به جامعه مان می گذرد روز هائی است که ثبت می شود.روز مره نیست ..نمی دانم چرا ولی احساس می کنم مردم..نه البته همه ی مردم...بیشتر به دنبال هیجان به دنبال به هم ریختن هستند تا حقیقت.

به چیزی که فکر نمی کنند فرداهاست ...دلشان به حال خودمان نمی سوزد.دلشان فقط به شلوغ بازی هایشان خوش است.نکند واقعا عده ای از ایشان فکر کرده اند که این بازی ها قرار است مقدمات ظهور شود؟این هم تلقینی است که باعث می شود خودت به دست خودت آنچه داری را نابود کنی!

بزن به هم بریز...نمی فهمم به چه هدفی..مگر این کشور مال همین مردم نیست؟مردم را کتک بزن!مثلا اگر مردم را بزنی از گمراهی شان(به خیال خودتان) جلوگیری کرده اید؟عجیب برای من این است که این جور وقت هادر طرف دیگر آدم هائی را سینه چاک می بینی که هیچ وقت هیچ ربطی به دین و دینداری نداشته اند جز تمسخر...اگر این ها را به حال خود رها کنی به دنبال روزمرگی شان می روند..چرا با ضرب و جرح واقعا مخالفشان می کنید؟

این میان تماشاچی شده ام..یا کورم از تشخیص حق و باطل..یا بازی بودن همه چیز را درست تشخیص داده ام..گمانم زمان دارد آبستن می شود یا مهیا می شود...ببین میان این تفرقه افکنی های این روز ها که گمان نمی کنم به این زوذی ها تمام شود، فقط یک حمله ی خارجی برایمان بس است.که هر دوطیف را محکوم به شکست کند.

روز های محرم، مردمان آن زمان را به یاد می آورم که می گفتند اینها دعوایشان دعوای حکومت است و بی اعتنا رد می شدند.یه عده بر مسند بودند و عده ای دیگر خارجی خوانده می شدند.این روز ها هم بعضی همین تعبیر را می کنند.با این تفاوت که در زمان امام حسین هیچ دشمن محرک خارجی وجود نداشت ولی اکنون وجوددارد.در واقع در زمان امام حسین هیچ حکومت غیر اسلامی نبود که از قیام ایشان حمایت کند.

این بود که حسین (ع) به واقع مظلوم بود.وکسی هم نتوانست از نهضتش سو استفاده کند

شعار

madamin82 — Sat, 19 Dec 2009 16:51:18 GMT

شهید آیت لله مطهری -حماسه ی حسینی-جلد اول -فصل پنجم:

" "یحول بینه و بین السماء العطش"این قدر تشنگی ابا عبدالله زیاد بود که وقتی به آسمان نگاه می کرد بالای سرش را درست نمی دید.اینها شوخی نیست .ولی من هر چه در مقاتل گشتم تا این جمله ی معروفی که می گویند ابا عبدالله به مردم گفت "اسقونی شربه الماء"(یک جرعه آب به من بدهید)ببینم، ندیدم.حسین کسی نبود که از آن مردم چنین چیزی طلب کند.....

عظمت ابا عبدالله چیز دیگری است .او چیز دیگری است ، ما چیز دیگری..شعار هائی که در سینه زنی ها و نوحه سرائی ها می دهید شعار های حسینی باشد.....

من بانوحه سرائی وسینه زنی و.. موافقم به شرط اینکه شعار هاشعار های حسینی باشد،نه شعار های من درآوردی:"نوجوان اکبر من ، نوجوان اکبر من" شعار حسینی نیست.شعار های حسینی شعار هائی است که از این دست باشد"الاترون ان الحق لایعمل به و ان الباطل لا یناهی عنه؟لیرغب المومن فی لقا الله محقا"مردم!نمی بینید که به حق عمل نمی شود و کسی از باطل رویگردان نیست ؟در چنین شرایطی ،مومن (نگفته حسین یا امام) باید لقا پروردگارش رابه چنین زندگی ترجیح دهد و یا "لا اری الموت الا سعاده و الحیوه مع اظالمین الا برما" من مرگ را جز خوشبختی نمی بینم ، من زندگی با ستمکاران را جز ملامت و خستگی نمی بینم

مرا عار آید از این زندگی که سالار باشم کنم بندگی

شعار های حسین شعار های محیی بود(یا ایهالذین امنو استجیبو الله و للرسول اذا دعاکم لما یحییکم)"

نقش

madamin82 — Wed, 11 Nov 2009 15:59:18 GMT

چند سال پیش روی دیوار خوابگاه یه مقوای اشتنباخ چسیوندم و شروع کردم به کشیدن نقاشی..نقاشی با مداد.. سیاه وسفید...نقشش را دوست می داشتم..عکس مسیح با کودکی که به آرامش روی زانویش نشسته است...خیلی دلم می خواست جای آن بچه باشم

دوستش داشتم...
بعد هم که تمام شد قابش کردم زدم به دبوار خونه
اما نقاشی های من هیچ وقت بی مسما نشده است.. همیشه یک باری را با خود همراه داشته است...

بعد از تجربه بک دوره نقاشی با مداد تازه فهمیدم که چه ایراد هایی توی اون نقاشی وجود داره و چه قدر ناشیانه بعضی از قسمت ها کشیده شده..
همش یا خودم می گفتم دلم می خواد اون نقاشی را دوباره بکشم ولی میدونستم زحمتش زیاده و همتش دست نمیده
چند روز پبش که از طبقه پائین به بالا اسباب کشی می کردیم تصمیم گرفتم که این کار رو یکنم،دوباره بکشمش..اون نقاشی که زمان کشیدنش مقارن با بسیاری تجربیات عجیب غریب شد......با هزار زحمت و درد سر از توی قاب درش آوردم

دوباره این فرصت را دارم که نقاشی را ،نقشم را تقویت کنم و این برایم خیلی امیدوار کننده است ..می تونم دوباره بسازمش قوی تر، پخته تر...

تو فکر نقاشی بودم یهو این بیت به یادم اومد:نقش با نقاش کی نیرو کند؟

اما نقش های من با من نیرو می کنند.هر چیزی بر جا بگذاری با تو نیرو می کند..حتی همین نوشته ها..می نویسم اما کجا این نوشته ها می تواند حرفی را به تمامی بزند ...همیشه نوشتن ناقص می ماند..مثل حرف های من که گفته هاش یک قطره از دریای نگفته هاش نمی شود...

حالم خوب است...می گویند حال نکو در قفای فال نکوست

منطق ماشین دودی

madamin82 — Sat, 07 Nov 2009 09:45:30 GMT

” یکی از دوستان ما که مرد نکته سنجی است، یک تعبیر بسیار لطیف داشت که اسمش را گذاشته بود “منطق ماشین دودی”. می گفتیم منطق ماشین دودی چیست ؟ می گفت: من یک درسی را از قدیم آموخته ام و جامعه را روی منطق ماشین دودی می شناسم . وقتی بچه بودم ، منزلمان در حضرت عبدالعظیم بود و آن وقت ها قطار راه آهن به صورت امروز نبود و فقط همین قطار تهران – شاه عبدالعظیم بود. من می دیدم که وقتی قطار در ایستگاه ایستاده بود، بچه ها دورش جمع می شوند و آن را تماشا می کنند و به زبان حال می گویند: ببین چه موجود عجیبی است !! معلوم بود یک احترام و عظمتی برای آن قائل هستند. تا قطار ایستاده بود، با یک نظر تعظیم و تکریم و احترام و اعجاب به او نگاه می کردند تا کم کم ساعت حرکت قطار می رسید و قطار راه می افتاد. همین که راه می افتاد، بچه ها سنگ برمی داشتند و قطار را مورد حمله قرار می دادند. من تعجب می کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد ، چرا وقتی که ایستاده یک ریگ کوچک هم به آن نمی زنند و اگر باید برایش اعجاب قائل بود ، اعجاب بیشتر در وقتی است که حرکت می کند.

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم . دیدم این قانون کلی زندگی ما ایرانیان است ، که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن است ، مورد احترام است. تا ساکت است ، مورد تعظیم و تجلیل است . اما همین که راه افتاد و یک قدم برداشت ، نه تنها کسی کمکش نمی کند ، بلکه سنگ است که به طرف او پرتاب می شود و این نشانه ی یک جامعه ی مرده است . ولی یک جامعه ی زنده ، فقط برای کسانی احترام قائل است ، که متکلم هستند ، نه ساکت ؛ متحرکند نه ساکن ؛ با خبرترند نه بی خبرتر .”

استاد شهید مرتضی مطهری – حق و باطل

میخانه

madamin82 — Sun, 18 Oct 2009 05:59:18 GMT

تا زمیخانه و می نام و نشان خواهد بود      سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
حلقه ی پیر مغان از ازلم در گوش است        بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه          که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
برو ای زاهد خود بین که ز چشم منو تو        راز این پرده نهان است و نهان خواهد بود
ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود
چشمم آندم که ز شوق تو نهد سر به لحد    تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود
بخت حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد     زلف معشوقه بدست دگران خواهد بود

مبارزه

madamin82 — Fri, 09 Oct 2009 07:06:18 GMT

از خود می پرسم زندگی چه وقت خالی از مبارزه بوده است؟خالی از جنگ.خالی از تلاش.گمان نمی کنم هیچ وقت بوده باشد.آن قدر حرف هایم را با خودم گفته ام که نمی دانم از کجایش شروع کنم.همیشه فکر می کردم وقتی حرف از اعتقاد است باید محکم بود و جنگجو...