فردا دارم می رم دانشگاه.اینجا خیلی احساس بلاتکلیفی دارم.دلتنگ شده ام..خیلی دلتنگ..

من آخر این ترم که درسم تموم میشه پس چه کار کنم؟

نمی دونم واقعا"

امرزو هی دلم می خواد بنویسم.از گذشته ها ..نمی دونم چرا سنگینم این قدر....دفتر خاطراتم را مرور می کردم .انچه مال سالها پیش بود..آن وقت ها که من بودم و جز ......

                                                                                                                   (ادامه)

خیلی وقت بود چیزی ننوشته بودم.اما حالا تصمیم گرفتم که یه چیز هایی را بنویسم .چند روز پیش اخباری بهم رسید که واقعا" از شنیدنش هم متعجب شدم . هم خوشحال و یا نارا حت.نمی دونم چه ....

(ادامه)

به نام خدا

الان نشسته بودم اخبار گوش می دادم...می دانید که این روز ها چه روز های پر شرو شوری است .پر ازخاطرات روز های انقلاب که برای ما فقط تعریف کرده اند .و ما فقط شنیده ایم و لیکن حقیقت حس و حال و دردو شجاعت واز خود گذشتگی وشهادت را نفهمیده ایم.نمی دانیم آن روزها چه قدر همه جانشان در دستشان بوده و هیچ ترس از شنکجه و سختی و فرار و هزار چیز دیگر به خود راه نمی داده اند .رشادت هایی که نمی دانم در چند در صد ماها که جوانان امروز هستیم وجود دارد.ماهایی که گاه از سختی های زندگی پناه به چیز های کوچک تر می بریم.خود من هم در این زمینه مقصرم.

بهر حال خاطرات آن روز ها پدر مادر هایمان را به وجد می آورد و من را نیز همین طور.اما دریغ و درد ...گاه باورم نمی شود که تاریخ چه قدر می تواند تکراری باشد.اخبار اول خاطرات انفلاب را نشان می دهد و بعد هم به همان آسودگی اعلام می کند که رژیم صهیونیستی در حال خراب کردن مساجد مسلمانان است!!!!

عجبا !!به کدام انقلاب می نازید؟ به کدام مسلمانی؟!!مسلمانی ای که دل خوش از پیروزی گذشته هایش از امروزش غافل شده..داستان احد را تکرار می کنید؟!!چرا هیچ ندایی از هیچ کس بلند نمی شود؟همه ی به سرخوشی غفلت بارشان مشغول شده اند.....پنداشته اید شیطان را بیرون کرده اید.شیطان در کار ویران کردن حریم خانه های خداوند است!!!سپاه ابرهه از راه رسیده است...

نمی دانم چه بگویم ...به خدا نمی دانم....

آیا این ما نیستیم که مسئولیم؟؟آیا این مملکت که نام اسلام را شعاری برای کوبیدن دیگران و شعری برای خواب کردن خود به کار بسته مسئول نیست؟؟؟

نمی دونم از کجا میتونم شروع کنم ..ولی بالاخره شروع می کنم...چه ادم هایی که ادم توی زندگی اش نمی بیند و چه نقش خوشی را که برایشان متصور نمی شود...شاید انهایی هم که در مقابل من بودند همین حرف را بزنند..و از من توقعی بیشتر می داشتند...نمی دونم من که توی دل او نها نیستم.

به هر حال با کسانی اشنا شدم که به  نظر بسیار شاد و خوشحال می رسند ولی حقیقتا" لذتی توی زندگی شون نبود یا حد اقل  اون اندازه که من خودم داشتم وبه نظرم  عمیق می اومد اونها نداشتند...نمی دانم شاید این موضوع باغث می شد من تمام کار های اونهار ا وقت گذرونی و بی هدفی بدونم وهیچ وقت هم نخوام اونها را به شکل واقعی همون طور که هستند بپذیرم  و خوب این مو ضوع باعث می شه که آدم خیلی مشکل پیدا کنه....

می بینی... دوباره شروع کردم تحلیلی نوشتن... به جای اینکه اول قضیه را تعریف کنم ...اونو تحلیل کردم...

تاسوعا عاشورا هم گذشت ...وقتی می ره حس و حالشم با هاش میره هر چی هم بخوای نگهش داری انگار نمیشه.شایدم من نمی تونم...هی جوانی کجایی که یادت بخیر...قبلا" ها که جوون تر بودم و دلمون دل تر بود کمتر یادم می رفت!!!!!

بگذریم..   از وقتی اینجا می نویسم کمتر سراغ دفتر خاطراتم می رم...حتی گاهی خوابهامم دیگه نمی نویسم !!آخه من شبها خیلی خواب می بینم و برام عجیبه که چرا این قدر خواب می بینم....چند وقتیه زندگی ام شده این خوابهای عجیب غریبم...هیچ راه فراری هم ازش ندارم.بعضی وقت ها کابوس می بینم ..گاهی هم خوابهای بی ربط(البته من فکر می کنم بی ربطه شاید واقعا" نباشه)گاهی خواب ادم هایی که اصلا" به فکرشون نیستم.گاهی هم خواب آدم های خاص را می بینم.نمی دونم چه کار کنم.!!؟یکی دو  شب که خواب نبینم واقعا" آروم میشم.ولی دوباره شروع میشه.

کاش یکی بهم یاد می داد که چه طوری از این حالت بیرون بیام.این ۲ ۳ روز تاسوعا عاشورا خیلی خوب بود .آروم شده بودم.ولی دوباره از دیشب شروع شد.

میگن وقتی آدم خوابش سنگین باشه خواب نمی بینه وفقط در حالت خواب سبک اون هم موقع بیدار شدن خواب می بینه .اگه این جوری باشه که من یه خواب سنگین هم نمیرم.

یه چیز دیگه هم برام سواله و اون این که آدم چه مدت خواب می بینه اصلا" بازه زمانی خواب دیدن با زمان ما قابل اندازه گیری هست؟مثلا" خواب می بینم خونه ی خالم هستم. یا حتی پارسال خواب یه کوچه توی خیابونمون را دیده بودم که تا حالا پام را هم داخلش نذاشتم  فقط از بیرون دیده بودمش(با یه سری ادم )...اون وقت شب عاشورا یکی از دوستان دوره دبستان را دیدم.که شاید۱۲  ۱۳ سال بود ندیده بودمش.اون منو شناخت. آدرس خونشون را که پرسیم دیدم ادرس همون کوچه را داره میده ...چیز هاوویژگی های کوچه و حتی خونه های توشو که توی خواب دیده بودم براش تعریف کردم و گفت آره همین شکلیه...

واقعا" نمی دونم چی کار کنم که این خوابها ارامشم را نگیره.... 

سلام

نمی دونم چرا هر وقت تاسوعا عاشورا میشه یه دید منفی نسبت به بیشتر حرکاتی که انجام میشه پیدا می کنم حودمم درست نمی دونم چرا....شاید علتش این باشه که احساس می کنم آدم ها با این کارشون فقط خودشونو تخلیه می کنن و عملا هیچ تغییری توی وجودشون پیدا نمی شه و هیچ حرکت درست و ادامه داری توی این سبک عزاداری نیست.تقریبا" همه این جوریند که امسال  یه کارایی می کنن تا سال اینده هم باز یادشون میره تا دوباره محرم بشه وتکرار کنن.این ها را چشمام می بینه.اما سراغ دلم که می رم یه جور دیگه است.جواب دلم را نمی تونم این جوری و با این حرف ها بدم.عشق هیچ مجوزی نمی خواد نه میشه جلو شو گرفت نه می شه محکومش کرد.چون هست.و هستی اش مال خودشه .در ذات است.چیزی جدای از وجود حقیقی ادم نیست.اون وقت این کار ها همش میشه مرهم زخم دوری.میشه دوای درد عاشقی.سوز محرومی و درد مندی را تسکین دادن است.

این جوری دیگه دیدم منفی نیست وخیلی هم مثبته

می دونی اشتباه قضیه کجاست .اشتباه نه ولی یه جور نازیبایی....اون وقتی که آدم دوای درد غیر عاشقی را با این کارا در مون کنه.نمشه منکرش شد.حاجتمندی توی وجود آدمیزاده .خدا میگه :انتم الفقرا.همه هم حاجت می خوان .دعا دارن. در خواست دارن .اما توی چشم عاشق که بشینی یه جوری همش زشته.عاشق فقط باید عاشقی کنه.

نمی دونم شاید این یک فکری است که من دارم و باید درست تر فکر کنم.یعنی هر دو را بپذیرم.و این سوال که آیا این دو می تواند به زیبایی یکی شود؟نمی دونم.آخه حال عاشق یه جوریه که هیچی غیر از معشوق نمی خواد.خیلی دوست داشتم که می فهمیدم.خدا با ان همه بزرگی نیاز را بهانه ی خودش و انسان کرد.عاشق؟!ایا می تواند با توجه به یک نیاز بزرگتر در بقیه ی نیاز ها به استغنا برسد.به درویشی...

نمی دانم ....

 راجع به عاشورا می گفتم.بالاخره هرچی که هست اینه که امام حسین همه را درهم می خره.

دلم می سوزه ..کاش تموم نمی شد این شب و روزها..خدایا هر چی تو بخوای همون میشه.خدایا....

سلام

در وصف مستی امام حسین از عشق:

نوبت ساقی سرمستان رسید                  ان که بد پا تا بسر مست آن رسید
آن که بد منظور ساقی مست شد             وان که گل از دست برد از دست شد
گرم شد بازار عشق ذو فنون                     بلعجب عشقی جنون اندر جنون
خیره شد تقوی و زیبایی بهم                    پنجه زد درد و شکسبایی بهم
سوختن با ساختن امد قرین                     گشت محنت با تحمل هم نشین
زجر و سازش متحد شد درد و صبر              نور و ظلمت متفق شد ماه و ابر
عیشو غم مد غم شدو تریاق و زهر             مهر و کین توام شد و اشفاق و قهر
ناز معشو ق  ونیاز عاشقی                      جور عذرا و رضای وامقی
عشق ملک قابلیت دید صاف                    نزهت از قافش گرفته تا به قاف
از بساط آن فضایش بیشتر                       جای دارد هر چه آید پیشتر
گفت اینک امدم من ای کیا                       گفت از جان ارزومندم بیا
گفت بنگر برزدستم آستین                       گفت من هم برزدم دامان ببین
لاجرم زد خیمه عشق بی قرین                در فضای ملک آن عشق افرین
بی قرینی با قرین شد هم قران                لا مکانی را مکان شد لامکان
کرد بر وی باز در های بلا                         تا کشانیدش به دشت کربلا

صبح کلی چیز نوشتم با شعر و حرف و...بعد که خواستم ثبت کنم همش پاک شد ..کلی خورد تو ذوقم...حالا فردا می نویسم

                                                                    به نام خدا